Ciąża urojona to stan w którym kobieta myśli i jest przekonana o tym, że jest w ciąży, ale nie występują u niej  objawy ciąży, jak ma to miejsce w przypadku ciąży rzekomej. Te dwa pojęcia są bardzo często mylone, ale nie ma co się czepiać nazewnictwa i wymagać od wszystkich fachowej znajomości terminów zaburzeń psychicznych. Większość osób i tak te dwa pojęcia zaliczy do ciąży urojonej.

Ciąża urojona objawy

  • brak jest tutaj objawów ciąży, to tylko przekonanie o ciąży

Ciąża rzekoma

  • nudności, wymioty, powiększający się obwód brzucha, zahamowanie miesiączki, “ruchy płodu”

występuje wtedy, kiedy kobieta jest przekonana o tym, że jest w ciąży, a w rzeczywistości daleko jej do stanu błogosławionego. Jest to zaburzenie psychiczne, które może wystąpić u kobiet po poronieniu i śmierci dziecka. Kobiety, które długo leczą się z powodu niepłodności, należą do grupy zwiększonego ryzyka.

Kobieta, którą dotyka syndrom ciąży rzekomej może mieć objawy charakterystyczne dla kobiet w ciąży. Może wystąpić u niej zwiększony obwód brzucha, brak miesiączki, nudności, a także może odczuwać ruchy płodu, które ruchami oczywiście nie są, to tylko jej odczucia. Silne doznania emocjonalne i pewien rodzaj stresu – może powodować zaburzenia w układzie endokrynnym, dlatego możliwe jest powstanie tak licznych zaburzeń w organizmie.

Skąd się bierze ciąża rzekoma?

Powstanie tego zaburzenia to konsekwencja przeżycia traumy po której rozwinął się zespół stresu pourazowego.  Po poronieniu kobieta doświadcza tzw. zespołu utraty dziecka i potrzebuje bezwzględnie wsparcia psychologicznego. Depresja dotyczy około 90% kobiet, które straciły ciążę i trwa średnio około dwóch miesięcy, a u 40% kobiet można rozpoznać zespół stresu pourazowego PTSD. PTSD jest sprawcą chorób psychosomatycznych – nerwobóli, zapalenia stawów, zaburzeń rytmu serca, bólów głowy, zaburzeń snu itp. Ponadto, mogą pojawić się problemy w sferze seksualnej.

Czytaj więcej: Poronienie, jak sobie z nim radzić

Leczenie

Ciąża urojona i rzekoma to zaburzenie psychiczne, dlatego w dużej mierze należy skupić się na prowadzeniu psychoterapii. Nieleczona  może utrzymywać się kilka lat i być niebezpieczne dla zdrowia kobiety.

Jak zachowuje się kobieta, którą dotyka syndrom ciąży urojonej lub rzekomej?

Przypadek kobiety, rok po poronieniu, które miało miejsce w 12 tygodniu ciąży.
“W trakcie badania psychologicznego kobieta była prawidłowo zorientowana. W odniesieniu do orientacji w czasie doświadczała jednak ekmnezji, które jest  zaburzenia pamięci w którym kobieta myślała, że przeszłość to teraźniejszość. „Jest tak, jakby był wrzesień tamtego roku, czas mi się zatrzymał”. Kobieta odnosiła wrażenie, że nadal jest w ciąży, nie było to jednak urojenie, bo robiła testy, które wychodziły negatywne. „Ja wiem, że to dziecko straciłam, ale moje ciało nie zareagowało na tę stratę — było tak, jakby ciąża była dalej, a ja chcę zatrzymać tę świadomość. Niby wiem, że nie jestem w ciąży, ale mój organizm mówi inaczej”. Zachowywała się irracjonalnie, wczuwając się w objawy pseudociąży — niemal bezwiednie kupowała czasopisma dla młodych matek, mając przekonanie, że „zaraz się przydadzą”, przy bólach migrenowych nie chciała zażywać leków, „bo w ciąży nie można ich stosować”, miała też przyzwyczajenie trzymania się za brzuch, jak robią to kobiety ciężarne.

Wystarczyło 4 tygodnie terapii, żeby przeżyć traumę, oraz aby powróciła miesiączka, której nie miała od roku.

W trakcie terapii kobieta skonfrontowała się z realnością, zaczęła przeżywać zablokowaną dotąd żałobę, której przepracowanie konieczne jest do ponownego scalenia ego po traumatyzującym doświadczeniu. Odtwarzanie krok po kroku bolesnych doświadczeń pozwalało na zintegrowanie go i godzenie się z faktami, których tak bardzo nie chciała
dopuścić do siebie.”

Fragment opisu przypadku pochodzi ze Psychoterapi 2014 autorem jest Izabela Grzyb

ciąza urojona

TOWSRODKU.PL (5)

Pozdrawiam,

Ania

 


Blog ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się na blogu należy skonsultować się z lekarzem.

źródło
1.  Stres pourazowy (PTSD) i zaburzenia związane ze stresem
2. Izabella Grzyb. Pseudociąża w przebiegu zespołu stresu pourazowego po poronieniu – opis przypadku